Intervistë me poeten: Ajete Pavata
Intervistoi: Fatijona Bajraj
F.Bajraj: Na flisni pak për fillet e karrierës suaj?
A.Pavata: Poezia dhe letërsia e botës time ndërlidhet me rininë time të hershme. Atëherë ishin kohë tjera, gjithçka ishte ndryshe; libri dhe leximi ishin pjesë e jetës tonë rinore. Në këtë rrugë edhe poezi u bë pjesë e pandashme e imagjinatës time krijuese.
Kur kthehem në retrospektivë dhe, kur ndaloj në ditët tona, shoh se shumë rrugë kanë ndryshuar, ka ndryshuar edhe kuptimi i botës poezi! Atëherë, më kujtohet si sot, më shumë lexonim libra, më pak shkruhej poezia; më pak kishte krijues letrar, por më shumë kishte lexues, bibliotekat ishin me plot të rinjë, me shumë kërkesa për një libër, për një vepër me vlera të çmuar kulturore dhe artistike. Që atëherë e kam kuptuar se poezia është ndjenjë thellë, është përjetim i botës së brendshme, është meditim artistik, është porosi. Tani, fusha e poezisë nuk ka një fund, ajo shtrihet në pafundësi. Në rrugë poezie, në rrugë arti takon mentalitetin tonë, takon shoqërinë si fenomen.
F.Bajraj: A mendoni që e keni arritur kulmin e karrierës suaj?
A.Pavata: Nuk besoj se karriera e një letrari, e një letrareje ka një fund. Poezia është një rrugë me shumë të panjohura, është një ndjenjë e vazhdueshme kërkimi. Unë, me poezinë time plotësoj vetveten, pastaj familjen dhe, dhe më pastaj edhe shoqërinë që më rrethon. Asnjëherë, në asnjë moment nuk kam menduar të eksperimentoj me kuptimin e të kuptuarit karrierë. Unë jam vetvetja dhe poezia ime ka të bëjë me origjinalitetin e botës time në fushë të poezisë. Andaj, prandaj karriera nuk peshohet as me mirënjohje, as me çmime, as me gara konkurruese. Poezia ime është vetë vizioni im për rrethin krijues dhe atistik ku veproj. Për shumë poetë, kulmi nuk matet vetëm me famë apo çmime, por me ndjenjën se sa kanë arritur të shprehin me sukses vizionin e tyre artistik dhe të prekin lexuesit.
F.Bajraj: A kujtoni ndonjë kohë kur mendoni se keni dështuar në këtë fushë?
A.Pavata: Vetëm në poezi nuk ka dështim. Në poezi ka ëndrra, ka përballje, ka dashuri, aty ka revolucion me jetën dhe me shumë fenomene shoqërore. Prandaj, kjo çështje në poezi mund të përkthehet ndryshe! Në jetë, në përditshmëri çdo dështim përkthehet në frymëzim, çdo vuajtje përkthehet në revoltë, në porosi dhe në reflektim më të fuqishëm poetik.
Botërisht dihet se emocionet duhet të përcillen përtej vetvetes, drejt kuptimit për një jetë më të pranueshme për të gjithë, drejt një balansi dëshirash për të gjitha qeniet e gjalla.
F.Bajraj: Çfarë komenti keni lidhur me gjendjen e letërsisë në përgjithësi në Kosovë?
A.Pavata: Në Kosovë bëhet letërsi, ndërtohen vlera të mirëfillta poetike! Në Kosovë shumë gjëra kanë ndryshuar, hapësira letrare është zgjeruar, por më nuk është si dikur, nuk ka kritere bazë jo vetëm në letërsi, por në të gjitha fushat e jetës. Pa dashur të bëj vlerësim për të tjerët, dua të them se në Kosovë poezia është fushë e lirë, fushë e hapur në çdo kohë për të gjithë! Në atë fushë ndodhen të gjitha vlerat dhe antivlerat poetike dhe letrare.
Megjithatë, në çdo kohë Kosova nxjerr vlera të mirëfillta, poet e poete të dëshmuara. Është e mira se, dje dhe sot poezinë dhe artin si tërësi e vlerëson opinioni, lexuesit e pasionuar të kësaj fushe artistike. Vlerësoj se bota është në tranzicion të vazhdueshëm. Edhe letërsia, me theks të veçantë edhe poezia është temë e fuqishme tranzicioni. Këtu numri i atyre që lexojnë poezi është i vogël. Pastaj, këtu nuk ka kritikë të mirëfilltë. Edhe nëse ka kritikë të vërtetë, ky segmet lerërsie nuk arrinë të gjejë hapësira veprimi në këtë “tranzicion të hovshëm” poetik. Megjithatë, e ardhmja edhe në këtë fushë letrare i takon gjeneratës së re.
