A mos vallë u lodha?
A mos vallë u lodha, apo thjesht u tregova i dobet,
Në këtë rrugë ku hapat i numërova me djerse?
Kam hapur shtigje aty ku kishte vetëm natë,
Dhe për të tjerët ndezur mbajta çdo oxhak.
I dhashë krahun mikut, kur gjunjte i dridheshin,
Dhe hapa rrugën, aty ku ferra bëhej mur,
I pashë dëshirat e mia si nyje si lidheshin,
Ndërsa për tjerët u bëra mburojë dhe urë.
Durimi ishte buka që hëngra çdo mëngjes,
Qëndresa ishte veshja që trupin ma mbuloi,
Por sot, në këtë heshtje, diçka sikur po vdes,
Apo mbase shpirti, pak pushim kërkoi?
Nuk është dorëzim, as thirrje për mëshirë,
Është thjesht një pyetje që rri pezull në erë:
A mundet njeriu të jetë gjithmonë i mirë,
Pa u thyer pakëz, të paktën një herë?
Kam hapur dyer që për mua mbetën mbyllur,
Kam fshirë lotë, ndërsa të mitë rridhnin brenda,
Mbi shpinën time botën kam mbajtur të zgjuar,
Deri sa m’u bënë të rënda edhe ëndrrat.
Ndoshta s’jam lodhur, por thjesht jam i etur,
Për një dorë mbi supe, që s’kërkon asgjë mbrapsht,
Për të gjetur atë pjesë timen që ka mbetur,
Midis udhëve që hapa, e mbeta vetë jashtë.
Nuk është lodhje kockash, as rëndim i hapit,
Është një lloj zbrazëtie që s’e mat dot me fjalë,
Kur sheh se rrugën që shtrove me djersën e ballit,
Të tjerët e shkelin, e ti mbetesh pas si valë.
U bëra udhërrëfyes kur pylli ishte i zi,
I hoqa gurët që miqtë të mos vritnin këmbët,
Por harrova se edhe unë kisha nevojë për liri,
Dhe se nata m’i kafshonte, njëlloj si ty, krahet.
“A thashë ndonjëherë ‘mjaft’?” – pyes veten në pasqyrë,
“Apo e mbyta zërin me petkun e durimit?”
Se njeriu që jep, ka një lloj tjetër fytyre,
Një që qesh jashtë, e brenda është buzë gremine.
Kam hapur shtigje që të tjerët të shkojnë larg,
Ndërsa unë mbeta roje te vija e fillimit,
I lumtur për ta, po me shpirtin varg e varg,
Nën prangat e padukshme të vetëflijimit.
Nuk jam i penduar, jo, kjo s’është pendesë,
Është thjesht ndalesa e atij që dha gjithçka,
Që e kuptoi se edhe dielli, para se të vdesë,
E lëshon dritën e fundit, e më pas nuk ka.
Mbase është koha që rruga te mbushet me hapa
Te kthehemi pak nga origjina , ta gjejme ku kemi humbur,
Të jemi shpatulla që mban gjithë rrotën,
Fani një shpirt i qetë, mbi tokë i ulur.
