“Në Gaza, Zoti
sikur po i mbledh lulet më të mira për Kopshtin e Ahiretit.”
Mohammad Elshinawy
Kanë kaluar mbi 100 ditë të terrorit shtetëror cionist
kundër Gazës. S’po ndalem në statistika sepse ato janë të tmerrshme; mendja
disi na shkon më shumë në shifra e jo në vuajtje reale të viktimave. Videot e
mediave alternative që shfaqin llahtarinë e Gazës s’kanë të ndalur. I madh e i
vogël, muslimanë e jomuslimanë, tashmë e dinë fort mirë se ç’po ngjet realisht
aty. Falë Gazës u shqyen shumë maska e ranë përtokë fasada të tëra. Gaza e Siria
prej kohësh e kanë vulosur hipokrizinë e Perëndimit për demokraci e të drejta
të njeriut (edhe ashtu nuk besoj e nuk kam besuar në dokrra të tilla). Në fakt,
Gaza së fundi e nxori krejtësisht në shesh falimentimin spektakolar etik të
filozofisë perëndimore, e qe besa edhe të qarqeve intelektuale te ne në Kosovë (asgjë
për t’u befasuar këtu!). Zaten çdo herë kishte qenë e tillë. E, sa për
politikanët e atjehit dhe për këta tanët këtu nuk ia vlen t’çohet kot as edhe
një shkronjë e vetme. Gazetarët
e mediave mainstream, këta “bartës” të fjalës së lirë nuk bëzajnë se nuk bëzajnë për gjenocidin dhe vrasjen e një numri tejet të madh
të kolegëve të tyre në Gaza. Për ta fëmijët e masakruar në Gaza janë
vetëm një pirg të vdekurish, pa emra, pa fytyra, pa vuajtje, pa familje. Fëmijët e Gazës sikur nuk ekzistojnë fare në këtë botë
as për filantropët, globalistët e shkencëtarët që goja s’po u ndalet kohëve të fundit duke na
frikësuar se shëndeti ynë dhe ai i planetit ndodhet në rrezik nga viruset e
molekulat dhe duke pozuar si shpëtimtarë të vërtetë të njerëzimit e planetit.
Disa të krishterë të Perëndimit treguan edhe
një herë se feja e tyre është fe e Starbucks dhe McDonalds, fe e ambalazhuar, e
paketuar dhe e dërguar me porosi online (fast delivery) nga korporatat, e jo fe
që ata besojnë se vjen nga Nazareti i Palestinës. I lan në lloç bashkëfetarët e
tyre palestinezë. Teksa ata festonin pangopësisht në fund të vitit që lamë pas,
mbi vëllezërit e tyre të krishterë në Palestinë reshte pandërprerë terrori i
shtetit cionist. Pastori palestinez Rev. Dr. Munther Isaac në fjalimin e tij me
titull “Krishti nën rrënoja” mbajtur me rastin e Kërshëndellave (2023) në
kishën luterane të Betlehemit kritikonte ashpër bashkësinë ndërkombëtare për
heshtjen dhe mbylljen e syve karshi gjenocidit në Palestinë: “S’do t’ua
pranojmë kurrë kërkimfaljen tuaj, as pas këtij gjenocidi mbi popullin tonë. Dilni
pranë pasqyrës dhe pyesni se ku ishit ju kur Gaza po kalonte nëpër gjenocid.
Kur i justifikojmë, i racionalizojmë dhe teologjizojmë vrasjet dhe bombardimet
e fëmijëve, atëherë Krishtin do ta kemi nën rrënoja.” Ca zëra vendorë të
krishterë vazhdojnë t’i përkrahin haptazi politikat gjenocidale
të shtetit cionist, kurse masat e tjera që pandehin se e vënë kombin para fesë,
duke e kamufluar me aspekt politik urrejtjen ndaj muslimanëve, sidomos arabëve,
këmbëngulin se ne s’kemi pse merremi me çështjen e Palestinës ngase ata s’e
pranuakan shtetin tonë!
Më brengosëse dhe më e
dhimbshme mbi të gjitha mbetet heshtja publike e disa hoxhallarëve,
sidomos në rrjete sociale, aty ku janë tejet aktiv dhe shtrijnë influencën e
tyre te xhemati dhe të tjerët. Influencera se jo mahi shprehur me zhargonin e
rrjeteve sociale. Po t’ua shohësh disave postimet vetëm me lule e trëndafila, urime e përshëndetje fiton
përshtypje se të gjorit nuk qenkan aspak të informuar se ç’po ngjet vërtet në
Gaza! Të tjerët rrallë e shkarazi përmendin Gazën dhe atë duke goditur në njërën
anë ata që shprehin me plot të drejtë mllefin kundër mosreagimeve të
pushtetarëve arabë ndaj vëllezërve të tyre në Palestinë, dhe duke i mbrojtur në
anën tjetër me ose padashje politikat e disa vendeve arabe dhe normalizimin e
marrëdhënieve me shtetin cionist. Na thuhet të bëjmë vetëm sabër e dua, dhe atë
mundësisht në fshehtësi (se duat me xhemat në xhami as që vijnë në shprehje), të
mos protestojmë, të mos bojkotojmë produkte se mbreti e hyqymeti nuk e do këtë.
Me një fjalë, ta urrejmë vetëm me zemër të keqen atje, t’ua mohojmë me plot
gojë palestinezëve çdo rezistencë të hapur kundër cionistave me pretekstin se
ende s’qenkan pjekur kushtet materiale, bile as ato akaidore e menhexhore. Të
shkretit palestinezë, sa gjynah që s’e kanë akiden e menhexhin si të disa
mbretërve të përkrahur ashiqare nga do dijetarë të hakut! Por jo, palestinezët edhe një herë
treguan se si jetësohet dhe konkretizohet imani dhe teuhidi gjatë sprovave më
të rënda në jetë. Hytbet tona në përgjithësi i kanë lënë
në harresë masakrat në Gaza. Në to flitet për gjithçka, lidhje e palidhje, vetëm
për zullumin kundër palestinezëve jo. Siç këshillonte hoxha nga Anglia, Dr.
Haitham Al-Haddad, në këso raste xhemati ka plot të drejtë që t’ia tërheq
vërejtjen hoxhës që të flet në hytbe për zullumin në fjalë e jo tema që
s’përkojnë me aktualitetin. Dy herë më ka rënë t’i shoh të bashkuar disa hoxhallarë të drejtimeve të
ndryshme (gjë e rrallë kjo): një herë kur pa përtesë shpluan krahët e tyre dhe
u vaksinuan, duke iu besuar verbërisht autoriteteve të korruptuara botërore të
shëndetësisë, dhe tash kur ngurrojnë të flasin për zullumin e hapur në Gaza. Jo
se të folurit në publik dhe shkrimet publike do ta ndërrojnë njëmend situatën e
rëndë në Gaza, por është një zgjedhje shpirtërore dhe morale, mjet me të cilin
largohesh dhe disociohesh me ndërgjegjshmëri prej atyre të cilët ushtrojnë terror
sistematik kundër vëllezërve dhe motrave tona në Gaza e gjetiu si dhe prej
atyre që e përkrahin atë fshehurazi apo haptazi. Tregon sheshazi se nuk
rreshtohesh me zullumqarë. Dikur disa
hoxhallarë na kallëzonin se në Siri po fluturonin melaqet, kurse sot mbi
Palestinë duket se nuk fluturon asnjë melaqe!
Mbi Palestinë nuk
fluturojnë melaqet-Visar Zeka
