(Nga: Shkruan Zonja M)
M’digjnin vargjet e poezisë edhe sante,
Ndonëse dhimbja asht e njëjtë sikur dje,
Kaluan kohë… net e muej,
N’vargjet e mia prapë ndjehem e huej!
Rrugëve të njëjta eci sante,
Heshtje e madhe s’ndigjoj dot zhurmë,
N’ulësen e parkut ku m’shtyje si fëmijë,
Nji zankë më poshtë m’vranë veshët e mi!
Nji valë kujtimesh trokasin n’mendje,
Acar n’shpirt, nji dhimbje n’gji,
M’jehon zani yt në mendje,
Kur ti britje s’doje me ni…
Vargje të tjera dot nuk ndieje..
Nji palltë mërzie m’ka veshë ky shpirt,
S’kjaj për ty pse m’le t’vetme,
Kjaj për vetën që kush je s’e kam ditë!
Nji poet n’dashni kish ra,
S’la yll nate pa i fol për ta,
Përhumbet larg n’ato mendime,
S’la shkëmb e det… pa i kja’ ndoj hall!
Po tretët poeti n’ato pendë e shkrime,
Merr nji fletë rrëfehet n’ta,
Dashninë poeti s’e shpreh ndryshe,
S’flet tjetër veç për ta…
Nji poet n’dashni kish ra,
Bashkë me ta vuajnë të tanë…
Kjanë poeti për shpirtin e tij,
Për poetin kjajnë të tanë…
(Revista Uji -XVII)
