Mësohesh të jetosh pa ata që doje shumë
Pa ata që ishin jeta jote
Mësohesh me ditët e zymta, monotone
Mësohesh që para pasqyrës
Të mos shohësh buzëqeshjenë tënde
Mësohesh edhe që sytë më mos të shohin dritë
Duron e duron, ashtu vazhdon
Mësohesh me botën e errët rreth teje
Çdo ditë diçka e re, asnjë e mirë
Por ti Mësohesh
Madje e di që asnjë ditë tjetër
Nuk do të jet më e mirë se kjo
Dhe prapë nuk dorëzohesh
As atëherë kur duar e këmbë nuk të mbajnë
E lotët nuk ndalen nga sytë
Lutesh të ikësh nga kjo botë
E kotë
Deri në frymën e fundit mëson
Sepse jeta është mësim
Që vazhdon…
(Nga: Revista Uji- XVII)
