Intervistoi: Ferdane Sahiti
Leonora Buçinca – gazetare, poete, përkthyese ka lindur më 1978 në fshatin Zabel i Ulët të Drenicës. Ka studiuar “Gjuhë dhe letërsi të huaja ” në Universitetin e Triestës – Itali. Librat e saj jane botuar në shqip, italisht, anglisht herë si autore herë si përkthyese.
Ka qenë një nga luftëtaret e para femër, që nga orët e para të luftës deri në ditën e Çlirimit. Aktualisht jeton dhe punon në Trieste me bashkëshortin dhe djalin e saj.
F.Sahiti: Na folni pak për fillet… Pse bash poezia?
L.Buçinca: Fillimet e mia nuk kanë datë, kanë vetëm ndjesi. Letërsia erdhi si një nevojë për të përkthyer heshtjen në diçka që mund të dëgjohej. Pse poezia? Sepse ajo është “shkurtshkurti” i shpirtit. Aty ku proza ecën me hapa të rëndë, poezia fluturon. Ajo është e vetmja gjuhë që mund të thotë të vërtetën pa pasur nevojë për shumë shpjegime.
F.Sahiti: A mendoni që e keni arritur kulmin?
L.Buçinca: Kulmi është një iluzion optik. Sa më lart ngjitesh, aq më shumë kupton se maja është thjesht fillimi i një mali tjetër. Unë nuk kërkoj kulmin, por thellësinë. Një shkrimtar që thotë se ka arritur kulmin, ka pushuar së qeni i gjallë artistikisht.
F.Sahiti: A kujtoni ndonjë kohë kur keni dështuar?
L.Buçinca: Dështimi është plehu mbi të cilin rritet lulja e bukur. Kam dështuar sa herë që kam shkruar një rresht që nuk më ka bërë të dridhem. Çdo faqe e grisur është një dëshmi se po e respektoj lexuesin. Pa ato dështime të vogla e të hidhura, fjala ime sot do të ishte sterile.
F.Sahiti: Sa e keni pas të vështirë të jeni këtu ku jeni sot?
L.Buçinca: Rruga deri këtu nuk ka qenë as rrugë me lule as rrugë me gjemba; ka qenë një ecje nëpër mjegull ku drita e vetme ishte besimi tek e vërteta ime. Të mbrosh botën tënde të brendshme nga zhurma e botës së jashtme është sfida më e madhe që një krijues mund të ketë.
F.Sahiti: Me çka mirreni jashtë kësaj? A do ju shohim në një fushë tjetër?
L.Buçinca: Jashtë shkrimit, unë merrem me jetën – që është po aq art sa edhe libri. Profesioni im tjetër është thjesht një maskë shoqërore që më lejon të vëzhgoj botën nga afër. Sa i përket të ardhmes, unë jam udhëtar; nuk e di ku do të më çojë era e krijimtarisë, por di që kudo që të shkoj, do të mbaj me vete sytë e poeti.
F.Sahiti: Çfarë komenti keni lidhur me gjendjen e letërsisë në Kosovë?
L.Buçinca: Letërsia në Kosovë është si një vullkan që po vlon nën një shtresë hiri. Kemi autorë që shkruajnë me gjakun e historisë, por edhe me dritën e mbarë botës.I vetmi trishtim është se shpesh shkrimtari këtu mbetet një ishull i vetmuar në një det ku njerëzit po harrojnë të notojnë nëpër faqe librash.
F.Sahiti: Planet e juaja që do t’i realizoni së shpejti?
L.Buçinca: Plani im i vetëm është të mbetem besnik ndaj fjalës. Jam duke thurur një dorëshkrim të ri ku po mundohem t’i jap formë asaj që nuk thuhet dot me zë. Libri i radhës nuk do të jetë thjesht një botim, por një pjesë e rëndësishme e jetës së çdo njërit nga ne dhe epokës të cilën po e jetojmë. .një libër që do t’ja dorëzoj kohës.
F.Sahiti: Si e shihni Kosovën pas 10 vitesh në letërsi?
L.Buçinca: E shoh si një kopsht ku më në fund kanë filluar të njihen frutat. Pas 10 vitesh, letërsia jonë nuk do të jetë më një “letërsi e vogël” në cep të Ballkanit, por një zë i fuqishëm që flet me gjuhën e përbotshme të dhimbjes dhe dashurisë.
