Majlinda Deda, shkrimtarja e re nga mosha, por e maturuar për nga vargu na sjell librin e ri poetik “Shkruan zonja M.”, botim i shtëpisë botuese “Frymëzimi”. Deda me këtë vëllim poetik vjen për ta pasqyruar dhe gdhendur vargun e dashurisë që përçohet përmes një lirizmi që paraqet dy kahet e dashurisë, lumturinë që sjell ajo dhe vuajtjet që vijnë prej saj. Përmes vargjeve të saj, autorja të kujton sentencën se duhet të vuash që ta shkruash një kryevepër. Në librin “Shkruan zonja M.” autorja na sjell një rrëfim poetik të një dashurie që lind, digjet dhe rishfaqet në forma të ndryshme të ndjenjave njerëzore, herë si plagë e kujtim, e herë si heshtje e mall. Ky libër është një udhëtim shpirtëror përmes vargjeve që digjen me pasion dhe shuhen me lot. Deda ndërton një lirikë të brendshme që ngjason me ditarin e një shpirti të dashuruar.
“Shkruan zonja M.” nuk mëton të bëhet testament poetik, pasi që autorja është në fillet e saja poetike, por është vijimësi e librit paraprak të autores e pararendëse e librave pasues të saj. Në këtë tufë poezish, autorja reflekton për dashurinë dhe fuqinë që ajo ka për jetën. Autorja e ngrit dashurinë në piedestal, ku dashurinë reale do ta kthejë në dashuri përtej idealiste, ku kufiri mes reales dhe ireales shpeshherë bëhet i pavërejtshëm, duke përçuar mesazhin se dashuria nuk është vetëm ndjenjë shpirtërore, por bëhet edhe ideal jetësor dhe frymim e frymëzim i përditshëm. Majlinda nuk ëndërron në vargje, por përjeton, vuan dhe ndjenjën e dashurisë arrin ta kthejë në art.
Autorja përdor në mënyrë të përsosur edhe elementet popullore brenda vargjeve të saj. Përralla e vjetër popullore “E bija e hënës dhe e diellit” poetizohet dhe përmendet me denduri brenda poezive të Dedës. Përmes hënës dhe diellit e që në poezi na dalin emra të përveçëm tregon edhe atë që ajo është produkt i dritës, e ku do ta shohim se sa e ngrit lart ajo dashurinë që patën paraardhësit e saj. Duke parë këtë shëmbëllim, në vargjet e saj, ajo ka një ideal, por në njërën anë edhe sjell didaktikë brenda saj. Ajo na mëson se nuk jemi ne brezi i ri që zbuluam dashurinë. Ajo ëndërron që dashuria e saj të ngjasojë me dashurinë e prindërve të saj, ku shprehet në vargjet:
“E kam andrru njashtu si dy prind e mi…
Që mbas dekadave ende janë si n’fillim!”
Gjithë vepra është ndërtuar në dy boshte tematike, temën e dashurisë në njërën anë që i takon së kaluarës, e në anën tjetër temën e mungesës që ndihet në të sotmen, madje me frikë nga autorja kjo mungesë do të vërehet edhe në të nesërmen, por që autorja shprehet optimiste që kjo dashuri do t’i takojë së kaluarës siç shprehet në vargun: po… ia dal edhe mungesës tane,
Brenda poezive të saj, nuk gjejmë figuracion të lartë, por ajo që e bën veprën të veçantë është vargu dhe mesazhi që bart ajo përmes fjalëve që ajo i qëndis brendapërbrenda vargut. Vargu i saj na mëson se thjeshtësia është madhështi, pasuruar nga një gegnishte e lehtë, që vërteton mendimin e Konicës se gegnishtja është dialekt me të cilin duhet të lëvrohet poezia.
“Shkruan zonja M.” është një vepër që flet përmes zërit të mungesës e nostalgjisë së dashurisë. Kjo vepër dëshmon se Majlinda ka nerv poetik, i cili po zhvillohet nga vargu në varg, nga poezia në poezi e nga libri në libër. Urojmë autoren dhe shtëpinë botuese “Frymëzimi” për botimin. Urojmë që libri ta gjejë veten në raftet e librave dhe në duart dhe zemrat e lexuesve të vargut të mirëfilltë.
