Intervistë me autorin: Bleard Meha
Intervisoti: Fatijona Bajraj
Biografia e autorit
– Bleard Meha lindi në Skenderaj, më 1 nëntor 2004. Në vendlindje kreu shkollimin fillor dhe të mesëm. Ndërsa prej vitit 2023 vijon studimet në Universitetin e Prishtinës, në Departamentin e Gazetarisë. Meha ka botuar librin me përmbledhje poezish “Udhëtarët që harrojnë” në vitin 2022, ndërsa një përmbledhje tjetër poezish, “Këngë për ata që fluturojnë” e ka botuar më 2024. Poezitë e tij botohen në Kosovë dhe Maqedoni të Veriut.
F.Bajraj: Na flisni pak për fillet e karrierës suaj, kur keni filluar të merreni pikërisht me letërsi? Pse bash poezia?
B.Meha: Gjithçka filloi para 13 vitesh, kur i kisha diku 8 vjet. Iu futa rrugës së letërsisë, pasi shkrova një poezi për vëllain e vogël, në nder të 28 Nëntorit. Poezia qe e qëllimtë, po rruga deri këtu, e paparashikuar. Ndoshta kështu ndodhin gjërat e bukura, papritur e spontanisht. Poezia flet atë që s’flitet ndryshe, pos me vargun e saj; ajo të jep mundësi të shprehesh, si asnjë shkrim tjetër. Dhe duket qe ka qenë gjithnjë aty, pjesë e imja. Siç thotë Borhesi, përshtatur në gjuhën shqipe, “poezia është mâ ngat se k’misha vesh”.
F.Bajraj: A mendoni që e keni arritur kulmin e karrierës suaj?
B.Meha: Nuk e di a ka kulm një karrierë letërsie. Po unë se kam arritur ende atë pikë, e duhet të jem ende larg saj – them këtë gjersa më kujtohen disa vargje të Ali Podrimjes:
“Poezia më e bukur
ende s’është shkruar
as do të shkruhet
përderisa zhytësit ende jetojnë”.
F.Bajraj: A kujtoni ndonjë kohë kur mendoni se keni dështuar në këtë fushë?
B.Meha: E mendoj shpesh këtë, për të mos thënë se është një hije që më ndjek gjithnjë. Ndoshta është diçka që ka origjinë ankthi. Kurse një dështim afatgjatë, diçka që më të vërtetë shihet si humbje financiare nga mos-shitja e librave, nuk besoj qe e kam arritur, pasi nuk kam krijuar ende aq shumë, për t’iu frikësuar një pike të tillë. Një krijues me bagazh, mund t’i frikësohet një dështimi të tillë material e financiar.
F.Bajraj: Sa e keni pas të vështirë dhe sfiduese të jeni këtu ku jeni sot?
B.Meha: Së pari, kam shumë rrugë për të bërë, por se deri më tani, sfidat kanë qenë më shumë të sferës krijuese e artistike, sesa të jashtme. Për shembull, kam hasur dhe has në bllokadë krijuese e në shterje idesh, herë pas here. Po prapë, lëngu i poezisë, e gjen një mënyrë të dal jashtë. Kam pasur fatin të kem pranë vetes miq e dashamirë, që më kanë mbështetur fuqishëm. Pa ta, s’do isha asgjëkund.
F.Bajraj: Me çka merreni jashtë kësaj, keni ndonjë profesion tjetër?
B.Meha: Ndjek studimet për gazetari. E shoh si fushë me ndikim të madh në shoqëri – fushë ku fjala ka rëndësi esenciale. Ajo sillet rreth fjalës. Unë jam shkrimtar – besoj fort se i gjendet vendi një shkrimtari në këtë profesion – sidomos kur ky profesion merret si mision.
F.Bajraj: A do të ju shohim mbase në një të ardhme të afërt në ndonjë fushë krejtësisht tjetër?
B.Meha: Nuk i dihet. I besoj gjërave spontane dhe krejt befasitë që sjellin ato. Por të shprehurit me anë të vargut, nuk i ik dot. Ashtu flas me më së shumti fuqi.
F.Bajraj: Çfarë komenti keni lidhur me gjendjen e letërsisë në përgjithësi në Kosovë?
B.Meha: Ajo po shkruhet e herë herë po riciklohet. Ne njihemi si patriotë, e këtë e shprehim në letërsi, në një mënyrë apo tjetër. Por kur ky koncept po rrin ngjitur po di të vyshket, kur nuk po rifreskohet me dituri e eksplorim, po gjen vend në disa shkrime që riciklohen, duke përmbajtur po ato strukturime, po ato klishe, po ato shprehje.
F.Bajraj: Planet e juaja që do t’i realizoni së shpejti?
B.Meha: I druhem shpalosjes së planeve. Ogurzezë shfaqja e tyre. Jam shumë i rezervuar. Ani pse, po shkruaj vazhdimisht dhe kur e shoh qe mund të nxjerr diçka që për mua mund të konsiderohet produktive, e dërgoj në përpunim.
F.Bajraj: Si e shihni Kosovën pas 10 vitesh në fushën e letërsisë?
B.Meha: Letërsia gjen një mënyrë të jetë prapë e pranishme. Ajo sillet e sillet e ndonjë ditë, mund të të dal para në rrugë. Mendoj se në Kosovë ende shkruhet bukur, me aq sa kam parë. Pas 10 viteve, sigurisht do të kemi më shumë përdorim të inteligjencës artificiale, e më pak shkrime të bëra vetë. Letërsia do të tentohet të shkruhet me ato makineri.
Por unë i besoj letërsisë së vërtetë, e i besoj ndoshta edhe më shumë poezisë, që ajo do të ketë prapë lavdinë e saj. S’ka si të jetë ndryshe. Letërsia i flet shpirtit e madje krejt asaj për të cilën ekziston njeriu.
