Hapat m’i numron heshtja n’zemër,
Çdo frymë m’bahet dhikër pa za.
Asht si me ecë pa trup n’kët dhe,
E me kërku Zotin, pa nda.
Shpina m’u përkul prej dynjasë,
Po n’ballë m’ndrit drita e ma’rifetit.
Se kur sheh me syrin e batinës,
Nuk t’mashtron hiqi i dukjes e i jetës.
Lotët i fala pa e ditë arsyen,
Po ata dinin kah me shku.
Se Zoti i don ata që qajnë,
Pa kërku kurgja – veç me u dorëzu.
N’kët udhë s’ka shok, as lavdi,
Veç një ashk që t’djeg pa zjarr.
E kur s’metet as emër as vetë,
Aty fillon rruga për kah Ti, Jar.
